Home

zoals de titel van deze korte weblog al zegt; het zit er al weer bijna op.
Vandaag was onze laatste dag bij het vakantie programma. Het was echt een super leuke week en we hebben heel veel lol gehad met de kinderen en de projectleiders.
Met mijn donatiegeld hebben we ook al een aantal leuke dingen kunnen doen. We hebben er boodschappen van gedaan voor het vakantie programma. Van het materiaal hebben we onderandere vliegers, sieraden, maskers en fotolijstjes gemaakt. Ook hebben we leuke spelletjes gedaan buiten en hebben we een modeshow gelopen. Franklin en een andere mannelijke vrijwilliger zijn verkleed gegaan als vrouw, Krista en ik als man. De kinderen, en wij zelf ook,  lagen helemaal in een deuk. Het was super.

 
Als eerste wil ik deze weblog beginnen met de mededeling dat alles binnen ons groepje weer prima loopt. Na een aantal heftige discussies en het daarna uitpraten is het uiteindelijk allemaal weer goed gekomen.
Ook zijn er weer een aantal nieuwe mensen bij ons in huis gekomen. 2 nieuwe meiden, en 1 nieuwe jongen. Samen met hen en Krista en Tamara ben ik een lang weekend weg geweest.
Het idee kwam van de nieuwe mensen vandaan die graag de echte Xhosa cultuur wilden zien en meemaken. Krista en mij leek het ook wel leuk. Vervolgens zijn we op de kaart gaan kijken waar we heen zouden kunnen gaan en wat een leuke route zou zijn. We besloten om richting East London te rijden en de eerste nacht te overnachten in Chintsa, een klein plaatsje aan de kust.

Vorig week donderdag zijn we op ‘schoolreisje’ geweest met de kids van het project. Er werd al een tijdje nagedacht over waar we heen zouden kunnen gaan. Na lang nadenken, overleggen en afwegen kwam het Ocenarium en het strand er uit.
’s Ochtends stonden de kinderen in hun mooiste zomer outfit op school. Er was een taxi busje geregeld die ons om half 9 op kwam pikken op school. Eerst zouden we naar het ocenarium gaan en ’s middags nog even naar het strand gaan.
De reis naar de stad op zich was voor de kinderen al een hele happening. Clinton zat naast mij en ik wees hem in de verste het word cup stadium aan. Hij keek me aan alsof ik gek was geworden en begreep niet helemaal wat ik nou bedoelde. Gedurende de hele reis hebben de kinderen naar buiten lopen gapen.

lieve mensen,

hier eindelijk wat foto's. het heeft bloed zweet en tranen gekost want met de trage internet verbinding duurt het eeuwen voordat ze er op stonden.
hoop dat jullie ze leuk vinden.

kusjes nikki.

Dag 1.
Vandaag moesten we vroeg opstaan om onze laatste spulletjes bij elkaar te rapen. Rond kwart over acht moesten we het vliegveld staan. Gelukkig is het vliegveld echt heel erg dichtbij voor ons dus we waren er al binnen een kwartiertje. Na een korte vlucht van ongeveer een uur kwamen we aan in Kaapstad. Clive zou ons op komen bij de pick up place. Eenmaal daar staande kregen we het besef dat we eigenlijk helemaal niet wisten wie hij was of hoe hij er uit zag. Iedereen die langs kwam of een beetje zoekend om zich heen keek hebben we geanalyseerd en bedacht of dit hem misschien kon zijn. Uiteindelijk werden we gebeld en hebben we alsnog de echte Clive gevonden. Het was een man van 53 jaar met een vriendelijk gezicht en een licht getinte huid. Hij was meteen super vriendelijk en legde ook gelijk het programma uit, we zouden namelijk meteen aan de slag gaan.  

Afgelopen week heb ik weer een aantal
leuke dingen meegemaakt hier in het verre Afrika. Sowieso de
belevingen op het project maar deze week zijn we ook naar een rugby
wedstrijd geweest en hebben we een olifantenpark bezocht. Natuurlijk
zijn we tussendoor ook lekker gaan stappen want dat kan hier ook heel
erg goed.

Vorige week maandag hadden we
volunteersday. Dit is een dag waarop je met andere vrijwilligers van
be-more langs alle projecten in Port Elizabeth gaat om te kijken wat
ze daar allemaal doen. We zijn geweest bij:

• Human dignity centre: dit is een
  soort buurthuis waar iedereen uit de gemeenschap heen kan komen. Er
  is een klein museum over de Xhosa cultuur aanwezig, maar ook een
  aaltal school gebouwen, cursus ruimte en bibliotheek. De mensen uit
  de township kunnen hier terecht met al hun vragen.
• Ithemba: dit is een schoolse

We hebben onze eerste week en het eerste weekend al weer achter de rug. Jeetje wat gaat het snel. We hebben nog maar minder dan 6 weken te gaan. Ik vind het nu al jammer dat we maar 7 weken kunnen blijven haha.
Maar goed, de eerste week op het project is goed bevallen. Het was allemaal wel heel erg wennen. De eerste indrukken waren allemaal heel erg leuk maar ik vind persoonlijk het werken met de kinderen heel erg lastig. Ze hebben allemaal schattige smoeltjes maar zijn ook vrijwel allemaal stront vervelend. Ze zijn een harde strenge aanpak gewend en nemen ons met onze softere aanpak gewoon in de maling. Ook zijn de kids erg agressief en hardhandig naar elkaar maar soms ook naar ons. Het is dus een hele uitdaging om hier een gepaste houding en handelingswijze op af te stemmen.
 

[/b]
Hè hè, eindelijk een berichtje op mijn weblog. Het heeft even geduurd maar daar istie dan. De reden dat het wat langer duurde is dat het internet bij ons in huis behoorlijk beperkt is. We kunnen niet eindeloos surfen omdat we maar een bepaald aantal dingen kunnen downloaden ofzo, ik begrijp niet precies hoe het zit. Daardoor moeten we dus al onze mailtjes en weblogs van te voren in Word typen om het daarna zsm op internet te kunnen zetten. Door alle drukte van de eerste dagen heb ik nog geen tijd gehad om mijn verhaal, behalve op papier, ook op internet te zetten.

Toen het een aantal maanden geleden definitief werd dat ik samen met studiegenoten naar Zuid Afrika zou gaan kwam het idee voor een sponsoractie naar voren.
Zelf had ik al een idee over hoe ik geld in zou kunnen zamelen voor de stichting Be more en om voor mijzelf de reiskosten een beetje te drukken want helaas is vrijwilligerswerk financieel gezien niet voor iedereen weggelgd.
Samen met mijn ouders, vrienden en familie hebben we dit idee uitgewerkt tot een benefietavond.
Vrienden, kennisen, familie enz. werden uitgenodigd door middel van een brief die bij een kerstkaartje zat. Hierdoor werden zij uitgenodigd voor een all inclusief avond vol lekker eten, drinken en gezelligheid.

De benefietavond is een gigantisch succes geworden. Er waren ongeveer 60/65 mensen aanwezig, veel meer dan wij ooit hadden kunnen dromen. Het was geweldig, zelfs familie uit het noorden van het land is even langs geweest.

eindelijk is het zover.. de tickets zijn geboekt.
het heeft even geduurd en wat moeite gekost maar uiteindelijk is het gelukt.
ongelooflijk hoe snel de prijzen van die tickets kunnen veranderen.
gelukkig was het reisbureau erg hulpvaardig en hebben we alsnog een redelijk goedkope ticket kunnen bemachtigen.
we vertrekken 13 februari en moeten eerst de halve wereld over voordat we op plaats van bestemming zijn (amsterdam- caïro- johannesburg- port elizabeth.) Tja.. je moet er wat voor over hebben. ;)
We komen een dagje te vroeg aan dus overnachten eerst nog een nacht in een hotel. Kunnen we gelijk de stad een beetje verkennen.
2 April is het feest helaas al weer gedaan en vertrekken we naar huis.
Maar.... de kans zit er in dat we nog een aantal weken langer kunnen blijven. Dit hangt af van onze toetsresultaten, zijn deze voldoende dan hoeven we 2 april niet naar huis voor de herkansingen.
We zullen het allemaal zien.